Hoe van het een het ander komt

een plek om haiku’s te schrijven

Hoe van het een het ander komt.

Als je reist doorbreek je vaste patronen. Dat helpt om flow en synchroniciteit te creëren. Vaak wordt ik gevraagd: hoe kom je aan adressen om te verblijven? Daar is geen blauwdruk voor, behalve dat het altijd weer anders loopt.
Het begon dit keer met een meditatiebankje dat ik steeds maar meesleepte in mijn auto. Niet groot, wel een onhandige vorm. Toen herinnerde ik dat er in de sangha/meditatiegroep waar ik vroeger lid was, ook een opvouwbaar bankje circuleerde. Handig voor op reis! Dus ik benaderde de oprichtster van de sangha en ja, ik mocht het bankje op komen halen. We raken in gesprek, ze vindt het mooi dat ik reis en…van het een komt het ander. Nu zij op retraite is, verzorg ik haar huis met weelderige tuin en tevreden spinnende poes.
Er is iets met tuinen, vooral als ze volop bloeien en zacht door wind bewogen worden. Ik raak dan geïnspireerd. Besluit tot een toer-de-la-tuin: lopend door dat wat raakt zoek ik woorden om verwondermomenten te beschrijven, zodat ze ook later weer oproepbaar zijn. Zodat in schrale dagen opnieuw vanuit woorden door de tuin te lopen valt om het spel van licht en kleur weer te ervaren. Er ontstond een kleine haiku.

mijn ogen volgen
de deining van boomtoppen
ik vaar daar wel bij

Maar mijn gedachten gaan ook uit naar een vriend die onlangs verzuchtte hoe hij zich met een fysieke beperking extra opgesloten voelde in zijn kamertje, hoog boven een druk verkeersplein. Daarom schreef ik, aangezien ik toch in de flow was, voor hem dit gedicht.

Wonend boven een verkeersplein
waar auto’s voortdurend optrekken
is er soms maar één uitweg
adem uitlaatgassen in
ga op zoek naar het eiland van binnen
waar bomen groeien, helder water stroomt
en de zon altijd schijnt. Adem dat uit.

Waar de synchroniciteit in zit? Toen ik het geschreven had, besefte ik dat de ‘uitweg’ een uitweg is die binnen het boeddhisme vaak wordt beschreven. Het komt uit het gedachtengoed van Thich Nhat Hahn, die er een lied over schreef: the island within myself. Zo buiten (levend in de mooie tuin van de boeddhistische gastvrouw) zo binnen (schrijvend over de plantenweelde die je in jezelf kan oproepen). Binnen buiten, in en uit ademen, alles is verbonden met elkaar. Van het een komt het ander, en het kan maar zo morgen weer een heel andere dag zijn. Maar er is altijd Flow in het leven te vinden. Als ik ‘m weer kwijt ben, ga ik opzoek naar deinende boomtoppen. En ja, een spinnende poes op je schoot draagt ook bij ;-)

Wat hebben auto’s en sigaretten met elkaar te maken?

Wat hebben auto’s en sigaretten met elkaar te maken?

Vandaag is het ‘Stille Zaterdag’, de dag in het Paasweekend waarop reflectie misschien wel heel vanzelf gaat. Omdat ik veel wil doen besluit ik om eerst maar eens een stuk te lopen, zodat helder wordt wat de eerste stap is die ik het best kan zetten.

Een houtje bankje onderbreekt mijn ochtendwandeling over de dijk in Dalfsen. Ik eet een appel, gooi het klokhuis weg en raap twee weggegooide cigarettenpakjes op. Mooie ruil vond ik zelf. Het papier zal wel vergaan, maar t plastic erom heen lastiger. Loop verder. Zoek een prullenbak. Kom er geen tegen. Denk na waar ik dit ‘probleem’ kan dumpen. Veroorzaker immers onbekend. Zal ik als een statement het dan maar op de trappen van het gemeentehuis neerleggen? Dat voelt toch als een te gemakkelijk afschuiven. Foto’s maken van zwerfvuil dat het meest op straat komt te liggen en die opsturen naar de desbetreffende fabrikant? Hem vragen of er in elk geval duurzame verpakking gemaakt kan worden aangezien een groot deel van zijn klantengroep vrij makkelijk spullen op straat gooit?

 

Bij het gemeentehuis staat alleen een afvalbak waar je een pasje voor nodig hebt. Dan maar weer de terugreis aanvangen en verder mijmeren over wat te doen om het klimaat op de wereld wat mooier te maken. De zon schijnt nu in mijn rug. Ik zie mijn schaduw voor me liggen. Fotografeer die ook maar even. Voel ergens aan dat die ook een rol speelt in deze ochtendmijmering.

Kom weer aan op de plek waar mijn auto staat. Een oude vervuilende diesel die zelfs nu af en toe wat olie lekt. Okay, okay, denk ik. Mijn activisitische impuls om anderen vriendelijk te vragen iets te veranderen is nog niet weg, maar laat ik vooral mijn eigen handelen ook onder ogen zien. Misschien de meest directe weg om de wereld wat mooier te maken. Dus. Nu ga ik actief inzetten op de auto die ik eigenlijk wil hebben: de twike active. Een elektrische auto waarbij je zelf actief mee kan trappen! Ligt nog een beetje boven mijn budget. Overweeg crowdfunding, binnenkort eens inlezen op alle mogelijkheden. Donateurs kunnen dan een dagje mee op ‘Reis door het Binnenland’. Actief meditatief op weg de zon tegemoet. Als je daar ook blij van wordt, laat het vooral weten, dan hou ik je op de hoogte als de actie start Vrolijk pasen!

Vertelvoorstelling “Waar staat het huis waar iedereen kan wonen?”

vertelvoorstelling op Woonerf Luscinia

Sinds ik reis (zie https://www.vertevertelling.nl/reis-door-het-binnenland/ ) denk ik vaak na over wonen en huizen. De beroemde schrijver Kahlil Gibran schreef woorden die volgens mij steeds relevanter worden voor onze tijd:

Your house is your larger body.
It grows in the sun and sleeps in the stillness of the night; and it is not dreamless. Does not your house dream? and dreaming, leave the city for grove or hill-top?
Would that I could gather your houses into my hand, and like a sower scatter them in forest and meadow.
Would the valleys were your streets, and the green paths your alleys, that you might seek one another through vineyards, and come with the fragrance of the earth in your garments.
But these things are not yet to be.
In their fear your forefathers gathered you too near together. And that fear shall endure a little longer. A little longer shall your city walls separate your hearths from your fields.
And tell me, people of OrphaIese, what have you in these houses? And what is it you guard with fastened doors?
Have you peace, the quiet urge that reveals your power?
Have you remembrances, the glimmering arches that span the summits of the mind?
Have you beauty, that leads the heart from things fashioned of wood and stone to the holy mountain?
Tell me, have you these in your houses?
Or have you only comfort, and the lust for comfort, that stealthy thing that enters the house a guest, and then becomes a host and then a master?
Ay, and it becomes a tamer, and with hook and scourge makes puppets of your larger desires.
Though its hands are silken, its heart is of iron.
It lulls you to sleep only to stand by your bed and jeer at the dignity of the flesh.
It makes mock of your sound senses, and lays them in thistledown like fragile vessels.
Verily the lust for comfort murders the passion of the soul, and then walks grinning in the funeral.
But you, children of space, you restless in rest, you shall not be trapped nor tamed.
Your house shall be not an anchor but a mast.
It shall not be a glistening film that covers a wound, but an eyelid that guards the eye.
You shall not fold your wings that you may pass through doors, nor bend your heads that they strike not against a ceiling, nor fear to breathe lest walls should crack and fall down.
You shall not dwell in tombs made by the dead for the living.
And though of magnificence and splendour, your house shall not hold your secret nor shelter your longing.
For that which is boundless in you abides in the mansion of the sky, whose door is the morning mist, and whose windows are the songs and the silences of night. (in The Prophet, Kahlil Gibran)

18 Februari verzorg ik een Vertelvoorstelling op Woonerf Luscinia. Een woon-zorgproject waar ik in het najaar enkele weken te gast was. Hoe toepasselijk om daar verhalen te vertellen over reizen, thuiskomen en wonen en te gast zijn op aarde. Muzikaal wordt ik ondersteund door Iris en Bibi, beide verbonden aan Luscinia. En Berry Cloosterman komt helemaal uit Nijmegen om de harp te bespelen. Vanaf 14.30 inloop, start om 15.00 uur. Welkom, 18 februari op Lankhorsterstraat 21, Hengelo Gelderland  http://www.woonzorgproject-luscinia.nl

 

Over ritme en schoonheid van houterige beweging

 

Ik ben een dag op stap met mijn broer Joost. We reizen met de trein, zijn favoriete bezigheid. Als hij de lange stationstrap afloopt, valt me weer op hoe houterig hij dat doet: stap voor stap, evenwicht zoekend, de knalgele tas ondertussen heel hoog houdend. Hij neemt er alle tijd voor, kan ook niet anders. Opeens zie ik dat hij in zijn houterige klungelige beweging heel puur en zuiver is. Mijn hart stroomt over.

Maar mijn lieve broer maakt uit frustratie ook wel eens zijn cd’s kapot. Niemand van onze familie en van zijn begeleiders weet waarom hij dat doet. Is het omdat er dan een scheurtje zit in een bladzij van zijn orgelboek? Tijdens de treinreis wil Joost me voortdurend dezelfde plaatjes uit zijn orgelboek laten zien. Hoe blijf ik oprecht nieuwsgierig bij herhaling? Hoe reageer ik op vernieling? Hoe sluit ik aan op onbegrepen gedrag? Omdat de Academie voor Ervarend Leren daar gespecialiseerd in is, leg ik de casus van mijn broer aan hen voor.

Direct volgt de uitnodiging om niet langer te praten, maar te laten zien hoe mijn broer handelde: hoe liep hij de trap af? Ik doe het voor, vier mannen van de Academie deden het na. Inlevend waarnemen. Vervolgens buigt iedereen zich over de vraag: in welk beroep zijn zaken als nadrukkelijk stap voor stap lopen en stevig vasthouden aan een leuning een kwaliteit? Omschrijf dat beroep met twee werkwoorden. Zo ben ik opeens 4 beelden en 8 werkwoorden rijker. De bergwandelaar (tastend afdalen) de houthakker (hakkend herhalen) een mattenlegger (vertragend bundelen) en een letterzetter (kloppend in elkaar zetten). De beroepsbeelden en werkwoorden beschrijven op een positieve manier wat Joost in essentie doet. Door de manier van doen, de beweging als uitgangspunt te nemen, kan in elke concrete situatie gezocht worden hoe die beweging daar bewust ingezet kan worden. Het ‘hakkend herhalen’ van de houthakker herken ik bij Joost. Hij kijkt vaak naar de opbouw van orgelpijpen. Dat herhalend ritme dat daarin zit kan ik aanwijzen, uitbeelden met mijn handen, zingen. Het beeld van de mattenlegger biedt ook nieuw perspectief. Zoals de mattenlegger langzaam stap voor stap zijn werk voltooid, zo kan ik voor Joost rust creëren door orgels te tekenen voor hem. Vertragend bundelen. Met nieuwe inspiratie om aan te sluiten bij onbegrepen gedrag verlaat ik de Academie. Wilt u ook een casus inbrengen van iemand uit uw omgeving wiens gedrag soms onbegrijpelijk is? Laat het weten en ontvang live, per skype of per video nieuwe handelingsopties om aan te sluiten.

Samen met de Academie voor Ervarend Leren wens ik dat we in 2018 in alle hakkelende haperende bewegingen pure schoonheid mogen ontdekken!

 

 

De maatschappelijke meter – een experiment in ‘changing the system’

Soms hoor ik een woord dat me vanaf het begin intrigeert. Tijdens een dansworkshop vorige week (Heartmatters *) viel het woord ‘de maatschappelijke meter’. Daarmee werd de standaardafstand bedoeld die je hanteert in contact met een ander. En inderdaad, als je erop let, dansen mensen vaak samen op steeds dezelfde afstand van elkaar, ondertussen in elkaars ogen kijkend. Ze hebben het leuk en het voelt veilig. Zelfs in overvolle disco’s is de contactafstand vaak gefixeerd, al wordt er op de meter dan iets ingeleverd.
Maar volgens Arjan Bouw, 5ritmesdocent, belemmert de maatschappelijke meter onze dans. Als je altijd elkaar op dezelfde manier benadert, gaat de vitaliteit uit het contact. Daar kan ik me iets bij voorstellen al voel ik ook wat weerstand om mijn meter op te moeten geven. Ik hou wel van duidelijkheid en een gepaste afstand vinden, tja dat is gewoon heel duidelijk. Ik ben dan ook blij dat iemand uit de groep tegenwerpt: ‘Ja maar je wilt toch ook niet te dicht in iemands aura zitten, in de persoonlijke ruimte van een ander die je niet heel goed kent’? Inderdaad, wat is er mis met de maatschappelijke meter? Het leven zou een chaos worden als iedereen zou afwijken van gehanteerde omgangsvormen. Edoch. Dansworkshops zijn er om te onderzoeken welke bewegingsvrijheid je hebt. Dus laat Arjan zien hoe het anders kan.
Op dat moment begint de maatschappelijke meter te leven voor mij. Ik zie opeens weer duizenden manieren hoe je kan schurken, voelen, samen-zijn in contact. De ruimte rond de ander is groot, waarom zou je steeds dezelfde plek opzoeken? Ik oefen het op de dansvloer en ik oefen het in de praktijk, in mijn werk. Nu weet ik dat een dementerende mevrouw aanspreken terwijl je achter haar staat, bedreigend kan overkomen. Aanraken, op ooghoogte zitten en aankijken werkt geruststellend. Het is een vast patroon geworden. Maar wat gebeurt er als ik voor haar dans, met sierlijke bewegingen haar eten aanbied? Mevrouw begint te lachen! En ik raak op dreef, de maatschappelijke meter begint me te intrigeren. Hij is namelijk overal aanwezig. Bij de kassa in de winkel, in het openbaar vervoer, het koffiezetapparaat. We bewegen ons via patronen. Zou het chaos worden als we daar vanaf wijken? Zou de wereld tot leven komen? Het lijkt me een mooi kerstexperiment, meters laten verschuiven.
Hoe dat er concreet uit ziet?
Het hoeven niet perse fysiek andere bewegingen te zijn. Sommige situaties zijn nu eenmaal gefixeerd door de fysieke ruimte. Alleen denken we vaak al snel dat maatschappelijke thema’s zoals schaarste, conflict en meerstemmigheid ook gefixeerd zijn. Zo is het nu eenmaal. Maar handelingsvrijheid zit van binnen. Dat ervaar ik als ik dans. Hoe het dus anders kan? Museum Boijmans Van Beuningen geeft er een mooi beeld van in de expositie Changing the System. Daarmee wijzen ze op de veranderkracht van creativiteit. Designers ontwerpen en prikkelen de verbeelding om anders tegen mondiale vraagstukken aan te kijken. Ik noem mezelf liever een social designer. Ik ontwerp geen fysieke producten, maar wel bewust mijn levensstijl. Komende week ga ik op zoek hoe ik anders kan bewegen in het maatschappelijk verkeer. Bij de dementerende mevrouw werkte het. Zou de rest van de wereld ook hartelijk beginnen te lachen als ik me anders ga gedragen?! Vrolijk kerstfeest voor iedereen!!!

* Heartmatters is een maandelijks dansonderzoek. Lessen zijn ook los te volgen, zie www.dansendhart.nl Vanuit de Reis door het Binnenland onderzoek ik hoe het is om te wonen in het hart. Wat beweegt er dan, hoe verloopt die reis? Bevindingen deel ik in een serie blogs..

Over gezongen worden

Over gezongen worden…

Toen ik nog op een school werkte, was er eens een jongetje uit mijn groep dat ongelofelijk verdrietig was. Zo verdrietig dat hij niet eens meer op kon staan, hij zat met zijn rug tegen de muur te huilen, tien minuten lang. Ik ging naast hem zitten en begon na een tijdje wat te neuriën. Een liedje. De wens kwam op om meer liedjes te kennen van binnen, om te kunnen zingen op momenten wanneer nodig.

Op dit moment help ik 2 dagen per week een lieve dementerende dame. Ik zing wat af. En heb alle tijd om zulke liedjes, liedjes die van binnen doen opstaan, uit mijn hoofd te leren. Maar ik merk dat het zingen ook voor mijzelf een kompas wordt. Zoals de aboriginals vroeger. Ze zongen hun weg door het leven, wisten op grond van hun lied waar ze op welk moment heen moesten.

In mijn Reis door het Binnenland kom ik van alles tegen. Vooral van binnen uiteraard. Gisteren en vandaag hield ik me bezig met de vraag ‘kun je doen wat je doet zonder daar enige vorm van waardering voor terug te willen krijgen’. Dat is toch nog best lastig, maar ik vind m’n weg. En nu merk ik, zoals steeds vaker gebeurt, dat er spontaan het juiste liedje in me begint te zingen. Het is een ‘metta’ dit keer, een lied over onvoorwaardelijkheid. Ik zing, het zingt, ik word gezongen. En ben dankbaar. May we cherish all living beings…

 

Portret van een andere Nomade

Als ik vertel dat ik rondreis als modern nomade, hoor ik af en toe over anderen die iets soortgelijks doen. Maar in December, toen ik in het Veerhuis in Varik was, kwam ik voor het eerst een echte andere ‘moderne nomade’ in levende lijve tegen. Nee, niet iemand die aan het rondzwerven is, maar een vrouw die doelbewust onzekerheid op zoekt om te kijken wat het brengt. Sandra Boer werkt als transitiecoach, http://www.nieuwewereld.nu , en nam al regelmatig leiders mee op reis om ze te laten ervaren hoe nieuw leiderschap een reis van je vraagt waarin thema’s minder strak gepland worden en zich meer mogen ontvouwen, waarin intuïtie leidend is en je regelmatig in de velden van ‘niet weten’ durft te verblijven.

Het is dan eigenlijk heel normaal dat als je anderen daarin wilt begeleiden, je zelf ook deze principes in je eigen leven doorvoert. Sandra reist sinds kort ook zelf rond in een camper. Het leven in een vast huis van steen paste niet meer. Ik kom Sandra een paar weken later weer tegen. Met haar camper en een paardentrailer erachter. Ja. Mijn combinatie van auto met zwaailicht en kleine vertelwagen is bijzonder. Maar deze combinatie doet er zeker niet voor onder! Waarom die paarden meegaan? Omdat ze verzorging vragen en Sandra er aan oplaadt. Dat vind ik een mooie uitleg. Je ergens aan opladen en datgene dan mee willen nemen overal waar je bent. Dat is iets waar we allemaal wel een voorbeeld aan kunnen nemen. Hoeveel mensen laten dat wat hun energie geeft achter op het moment dat ze de deur uit gaan?

Moet iedereen dan maar op reis gaan met een camper of paardentrailer achter zich aan? Dat is natuurlijk een vorm die heel persoonsgebonden is. Maar dat er meer mensen komen die hun innerlijke reis ook zichtbaar maken door uiterlijk te reizen, dat is een feit. Dit is portret 1 die ik wil maken in een serie van meerdere moderne nomades. Ik hoop dat er meer mensen komen zoals Sandra, die volledig aanwezig kunnen zijn als je met hen in gesprek bent, omdat ze opgeladen zijn. Broodnodig in een wereld waarin burn-outs toenemen en mensen de weg kwijt raken terwijl ze niet eens van huis zijn weg gegaan… To be continued.

omdat leiderschap een reis vraagt waarin je steeds vaker in de velden van ‘niet weten’ verblijft

Reis door het Binnenland met ontmoetingen als brandstof voor verhalen

Wat heeft een auto te maken met persoonlijke ontwikkeling? Sinds ik reis gebruik ik de auto steeds vaker als metafoor. Nieuwsgierigheid is mijn ‘motor’ en fascinatie de ‘richtingaanwijzer’. Zo reis ik rond, de weg laat ik ontstaan terwijl ik ga. Onderweg vormen de ontmoetingen de brandstof voor verhalen. Welk effect een ontmoeting op je leven kan hebben, weet je nooit van te voren.

Toen ik Han ontmoette en hem vertelde over mijn ‘Reis door het Binnenland’ besloot hij direct twee tickets te kopen voor mijn reis. Met een ticket reis je als het ware een dag virtueel mee. Je ontvangt een verslag van een dag uit mijn leven en een ‘ticket’ voor de Natuurbioscoop. Alle gebruikte natuursymboliek in mijn films en verhalen, al het onderzoek naar hoe ik/hoe wij natuurlijker met elkaar om kunnen gaan, wordt na 2 jaar gepresenteerd als “de Natuurbioscoop”. Ik beschreef voor Han de reis die ik maakte op een druilerige middag, starend uit het raam, om van hoofd naar hart te bewegen. Wil je ook dit life-art-project sponsoren? Meehelpen om het Binnenland verhalenderwijs naar buiten te brengen? Koop een ticket en ontvang je persoonlijk opgemaakte reisverslag in de brievenbus!

 

Het verhaal voor Han is voor hem, ik deel het hier niet. Maar…. de titel die het kreeg ‘Het uitzicht uit het raam’ refereert naar het verhaal van de man die in het ziekenhuis het uitzicht uit het raam voor zijn kamergenoot beschrijft. Een verhaal over wat vertellen kan doen. Peter Burger beschrijft de diverse versies van dit verhaal op zijn onderzoekssite naar broodjeaapverhalen ofwel moderne sagen, een aanrader!

Hij wilde het bed bij het raam

 

 

Het geluid van de nacht

Even n stukje ‘reiservaring’ delen. De geur en het geluid van de nertsenfokkerij op de locatie naast de mijne maakt me misselijk. Eerst was de machine hoorbaar waarmee huiden worden afgestroopt, maar afgelopen nacht rook ik ook een weeïge geur. Is dit hoe dood ruikt? Ik lig in bed en denk na over hoe ik hiermee om kan gaan. Merk dat ik me terugtrek in mezelf, het raam dichthoud, stank buiten wil houden, mn systeem verzet zich hiertegen. Straks ben ik weer weg, zo sus ik me.
Dan herinner ik me woorden die de laatste dagen steeds vaker klinken: we are all connected. Ik dus ook met die nertsenfokker. Hoe zou het zijn als ik die lucht die me tegenstaat, inadem? Een tegengestelde beweging maak dan aan wat ik gewend ben? Mij open voor wat in eerste instantie walging oproept? Interessant experiment. Ik zou m’n systeem kunnen trainen, te beginnen met mn ademhaling.
Bij het opstaan lees ik wat fb-postings her en der, revolutie lijkt volop wereldwijd gaande te zijn. Ik zie synchroniciteit. Wat ik op mn kleine kamertje oefen, is een beweging die we wereldwijd kunnen maken. Open blijven in the midst off all. Maar hoe je open te stellen als er n doodslucht in de lucht hangt, een machine hoorbaar is die huiden afstroopt? Het klinkt misschien wat zwaar, maar toch geloof ik dat op microniveau dezelfde issues spelen als op macroniveau. Er komt een posting voorbij over planten die helpen de lucht te zuiveren. Aloe Vera oa. Fijn, de natuur helpt een handje, het universum is ondersteunend als je je opent voor het grotere geheel, liefde toestaat. Ben benieuwd. Zoals Calvin and Hobbes al zeiden: it’s a brand new day. Let’s go exploring! Laat ik eens een nieuwe beweging onderzoeken. Echt alles durven inademen wat er is. Pfffff… en uitademen. That’s it. Simpel as that. Komen al die danslessen waarin je voortdurend op je adem wordt gewezen, toch maar even mooi van pas! Dankbaar voor deze plek en voor de nacht dans ik de dag in

Een hartverwarmend kerstverhaal maak je als een soep met 5 ingrediënten

Deze blog schreef ik op verzoek voor http://www.kerstmetballenspel.nl/een-kerstsok-vol-cadeautjes/

Een hartverwarmend kerstverhaal maak je als een soep met 5 ingredienten

Kalkoen, chocolademousse, champagne… Rond kerst staan de winkels vol met ingredienten voor geslaagde kerstdiners. Toch kan je je na de maaltijd nog onverzadigd voelen. Vertel dan een verhaal om sfeer te creeeren die van binnen voedt. Met deze tips kan je een verhaal op leeftijd, smaak en interesses laten aansluiten:

Kies de ‘basis’ waar je zelf trek in hebt
Een verhaal hoeft niet ingewikkeld te zijn, het kan bestaan uit een basismotief van slechts 2 zinnen waar je zelf van alles aan toe kan voegen. Google bijvoorbeeld eens op “De belofte van de harpspeler”: een muzikant moet op reis, maar lukt het hem om op tijd weer thuis te zijn? Een prima basis om mee te werken.

Vervang details van de hoofdpersoon door details van degene voor wie jij speciaal dit verhaal wilt vertellen
Als je een a-muzikale zoon of dochter hebt die wel erg houdt van spelletjes spelen , dan kan het interessant zijn om van de harpspeler een gamer te maken die op weg is naar de Nationale Spelbijeenkomst om zijn zelf ontworpen spel te demonstreren.

Beschrijf de omgeving met beelden die je zelf doen watertanden
Zo gaat de harpspeler in het verhaal op weg naar het paleis om muziek te maken voor de koning en die omgeving is natuurlijk vol goud en zachtdonzen bedden. Als de harpspeler naar huis wil, belooft de koning de mooiste geschenken, waaronder een paard, zo wit en glanzend als satijn. Welke cadeau’s moet de koning beloven om jouw publiek te laten voelen dat het wel erg fijn is om toch in het paleis te blijven? Beschrijf ze in geur en kleur, met subtiele details.

Voeg voor jongere kinderen wat ritmische rijmpjes toe
Als de harpspeler toch het paleis verlaat, hoort hij wind, sneeuw en krakende bomen die hem waarschuwen weer terug te gaan. Om het voor jezelf makkelijk te maken kun je ook 1 rijmpje kiezen, dat steeds weer terug keert zoals : ‘je bent niet wijs, je bent niet wijs, ga toch terug naar het paleis’.

Maak het verhaal af met een zin die je ook bij de basis al hebt gebruikt

Het geeft een heerlijk ‘rond’ gevoel als het verhaal af is, als waar je mee begon ook aan het eind weer terug komt. In een versie die ik zelf eens vertelde van de “belofte van de harpspeler” beschreef ik hoe hij elke dag thuis bij de vijver oefende op zijn harp. Alle vogles werden stil en kwamen luisteren en als hij even wachtte, dan gleed zelfs de zwaan zachtjes naar voren om vooraan te zitten in het concert. De harpspeler zong dan “zacht zingt de zwaan, noeh noeh noeh noeh…” Die ene zin die ik dan neurie, laat ik weer terug komen op het moment dat het compleet donker is in het bos en de harpspeler de weg niet meer kan zien. Dan herinnert hij dat ene zinnetje dat hij weer gaat zingen, waardoor het licht wordt om hem heen. Welk lied, welk lichtgevend zinnetje kan jij in jouw verhaal stoppen?

Een kerstfeest met een zelf verteld verhaal zal zeker in de smaak vallen! Want net als bij soep geldt ook bij verhalen: ze verwarmen van binnen. Je kan ze improviseren, maar soms worden ze beter als ze een nacht hebben gestaan. Bereid je verhaal het liefst twee dagen van te voren al voor, roep de beelden die je wilt delen bij je zelf op en laat het vervolgens even sudderen in je onderbewuste.

Eet smakelijk met veel vertelplezier!